15/32
Mumbai’de, kız kardeşi Prabha’nın günlük rutini, yabancılaştığı kocasından beklenmedik bir hediye aldığında bozulur. Küçük oda arkadaşı Anu, erkek arkadaşıyla samimi bir ilişki yaşayabileceği şehirde bir yer bulmaya çalışır ancak boşuna. Yönetmen Payal Kapadia ve All We Imagine As Light oyuncu kadrosu, Cannes’dan ve çok daha fazlasından en dokunaklı tepkileri paylaşmak için bir araya geliyor. ! 2024 Cannes Film Festivali’nde prestijli Grand Prix’yi alan ilk Hint filmi olan bu film, Bombay’daki bekar kadınların karşılaştığı birçok zorluğu dramatize ediyor ve dayanıklılıklarını vurguluyor. Burada, her kadın aynı hastanede hemşiredir, ancak benzerlikler burada sona erer, çünkü her birinin kendine özgü bir sorunu ve tabiri caizse bir çözümü vardır. Arzu, korku, pişmanlık ve sürekli sabır, hikaye sessizce açılırken değişmeye devam eden duygulardır. Belki de en büyük artı, karakterler arasında alışılmadık derecede zengin ve düşünceli diyaloglar sunan senaryodur. Aksiyon miktarı, insanların birbirlerine karşı alışılmadık derecede dürüst ve rahat olabilecekleri, yalan söyleseler veya poz verseler bile, konuşmalar için bir temel oluşturmaya yetecek kadar görünüyor. Oyunculuk da aynı derecede mükemmel, yazım seviyesine yükseliyor – acı verici gevşek uçlar olmasına rağmen hiçbir yanlış not yok. Fotoğrafçılık ve düzenleme de yansıtıcı ve biraz kopuk atmosferi oldukça iyi yakalıyor ve karakterlerin etkileşimlerinin sessiz yoğunluğuyla tamamlanıyor. Sınırlama, filmin belgesel öğelere sahip olduğu veya kesinlikle öyle hissettirdiği birkaç noktada güçlendiriliyor. Müzik ve nasıl adlandıracağım konusunda her zaman çılgın olmadım, ancak pek çok kişinin paylaşmadığı küçük bir numara. Başka bir eleştirmenin bu filmin “ödül yemi” olarak tasarlandığı iddiasına katılmıyorum. Bana göre, bu film alaycı veya manipülatif olarak kategorize edilemeyecek kadar fazla yürek ve dürüstlüğe sahip – kesinlikle önemli bir hikayeyi ilgi çekici ve güzel bir şekilde anlatmak isteyen diğer filmler gibi değil. Ve bu film, giderek mezhepçileşen ve püritenleşen Hindistan’da iyi çalışabileceğini hayal edemediğim birçok risk alıyor. “All We Imagine as Light”ı şiddetle tavsiye ediyorum.